Tsjechië met volle teugen

De Tsjechen zijn geen al te gehard volkje. Wat hun gezondheid aangaat althans. Kachels worden zelfs in slaapkamers hoog opgestookt en bij de minste of geringste tocht vreest men direct het allerergste. Tot ver in het voorjaar zie je kleine kinderen nog met een muts op lopen. Als mensen ziek zijn, hoor je steevast: “Ik ben zwaar aan de antibiotica.” In het begin raakte ik daar nog van onder de indruk, maar inmiddels weet ik beter. Antibiotica worden nog net niet voorgeschreven voor een simpele verkoudheid, maar verder bijna voor alles. Het woord hypochonder, dat ik uit Nederland nauwelijks kende, flitst hier dan ook regelmatig door mijn hoofd.

Artsen zelf werken daar hard aan mee. De gezondheidszorg is nog steeds vrijwel gratis, waardoor het nog geen noodzaak lijkt om economisch bezig te zijn. Dat bleek ook toen Alexander met zeven weken een flinke bronchitis te pakken had. Toen de kinderarts ons bleke ventje zag, stuurde ze ons meteen door naar het ziekenhuis, waar we maar liefst acht dagen mochten vertoeven. Het personeel was er overbezorgd, maar wel erg aardig, de staat van de kinderafdeling al wat minder en over het eten zal ik, normaalgesproken een alleseter, maar liever zwijgen.

Ik ben geen expert op medisch gebied, maar begreep uit Nederlandse reacties wel dat sommige behandelmethoden wat overdreven waren. De constante zuurstoftoevoer die de kleine kinderen kregen bijvoorbeeld. Dag en nacht lagen we in een herrie als van een hard doorlopende wc en o wee als we de toevoer afsloten om eens een moment rust te hebben. Ook het snot afzuigen voorafgaand aan iedere borstvoeding was naar verluidt niet echt nodig geweest. Alexander is dit ritueel zelf gelukkig snel vergeten, maar schreeuwde destijds moord en brand. Twee van die slangen in je neus is natuurlijk geen pretje.

Daar kan ik over meepraten, want ik had zelf een bijholteontsteking die maar niet over wilde gaan. “Ga maar even naar de KNO-afdeling,” zei de kinderarts tegen me. Daar wachtte me een behandeling die volgens de arts van levensbelang was, maar in Nederland nauwelijks meer wordt toegepast. Ik kreeg een glazen buis met daaraan een slang in mijn neus geduwd, waarna het zuigmechanisme met volle kracht in werking werd gezet om het slijm uit mijn holtes te zuigen. “Ja sorry, het voelt alsof we uw hersenen uit uw hoofd willen trekken, hè?” zei de arts. Toen ik laatst weer bijholteontsteking kreeg ben ik voor de zekerheid maar helemaal niet naar de dokter gegaan en ziehier, ik leef nog.

Ook de kwaaltjes van de kinderen die gedurende ons verblijf de kamer met ons deelden, waren in Nederland zeker geen reden tot ziekenhuisopname geweest. De acht dagen van Alexander hoogstwaarschijnlijk ook niet. Maar goed, ik ben weer een interessante ervaring rijker. En weet één ding: het wordt tijd dat de gezondheidszorg eens onder de loep wordt genomen in Tsjechië. Minder zinloze medicijnen en ziekenhuisopnames, meer gezond verstand. Dat zal vanzelf wel komen als voor doktersconsulten wat in rekening gaat worden gebracht, denk ik. Schoktherapie voor die vele verstokte hypochonders.