Wednesday, February 08, 2006

 

Kinderen in Kladno

(vrij vervolg op Leven met HIV)

Van de twintig leerlingen was ruim driekwart zigeuner. Veel van hun ouders zijn zo goed als analfabeet, vertelde de lerares. Eén van de meisjes was op haar twaalfde door drie mannen verkracht en alleen in het bos achtergelaten, de veertienjarige Livie werkte al een tijdje in de prostitutie. De paar blanke kinderen in de klas maakten een al even verwaarloosde indruk als hun donkere klasgenootjes. Dat was het sombere beeld dat we aantroffen op een LOM-school in Kladno, een verpauperende industriestad even ten westen van Praag.

Vladimír, zelf even donker als de meeste van zijn toehoorders, kwam dit schijnbare zootje ongeregeld vertellen over HIV en aids. Van HIV hadden veel van de kinderen nog nooit gehoord en ook het woord condoom was hun onbekend. Gelukkig kende Vladimír de term die op straat meestal gebezigd wordt. Vladimír dwong respect af bij zijn publiek en probeerde hen zoveel mogelijk actief mee te laten denken. Hun interesse wekken voor algemene zaken (hoe kun je besmet raken, hoe juist niet) bleek echter een bovenmenselijke opgave. Maar toen Vladimír vertelde dat hij zelf HIV-positief is, sloeg zijn publiek om als een blad aan een boom. Eén van de meisjes had kort daarvoor verklaard niets te voelen bij de afbeelding van een terminale aidspatiënt. “Het is toch maar een foto?” Nu was ze één en al oor. Hoe hij besmet was geraakt, of hij echt dood gaat, en wanneer dan, of hij niet bang is, of hij pijn heeft. De vragen brandden los en Vladimír antwoordde op een openhartige manier.

Toen de bel ging bleef een groepje jongens bij ons in de buurt staan. Ze wisten niet eens zo goed meer wat ze moesten vragen, maar ze wilden nog niet weg. Later op de gang zei een stoere zigeunerjongen tegen me: “Ik zal nu heel goed oppassen, mevrouw. Kunt u me nog één keer vertellen hoe je ook alweer besmet kunt raken?” En een andere jongen riep tegen Vladimír: “Heel erg bedankt! En beterschap!” Hij was duidelijk ontdaan door het antwoord dat beter worden er niet in zit. Toen we weer richting bushalte liepen, zwaaide Livie vanuit het raam naar ons: “Ahoooj! En bedankt!” Hopelijk was ook bij haar de boodschap overgekomen. Prostitutie bedrijven op je veertiende is al erg genoeg, HIV oplopen helemaal. We praatten na over de hartverwarmende reacties van de kinderen. Blijkbaar zat er heel wat meer in ze dan je op het eerste gezicht zou vermoeden. Maar dat stemde ons tegelijk somber, want de kans dat ze echt wat van hun leven zullen kunnen maken, is erg klein.

Comments: Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?