Tuesday, January 17, 2006

 

Varkensslacht

Het leek wel of ik als stadsmeisje uit West-Europa eens flink op de proef gesteld moest worden. Ik was nog geen twee maanden in Tsjechië of werd al tot tweemaal toe uitgenodigd voor een varkensslacht. De eerste keer nog gewoon als toeschouwer van het traditionele familieritueel, maar twee weken later, in een klein dorpje aan de Poolse grens, werd het menens. Om zes uur opstaan om in het pikkedonker een aardig eind te lopen naar het varkensverblijf. Aan mij de eer om één van de twee nog vrolijk knorrende beesten als slachtoffer aan te wijzen. Toen varken en slager beiden op het erf van de familie Toušek waren gearriveerd, kon het echte werk beginnen. De slager schoot het beest tussen de ogen en sneed hem de keel door. Mij wachtte wederom een verantwoordelijke taak. Ik moest het bloed van het nog stuiptrekkende varken opvangen in een bak. Daarna volgden de gebeurtenissen elkaar snel op. Slok drank, varken opgehangen, slok drank, met een mes het haar van de huid afgeschraapt, slok drank, buik opengereten, slok drank, ingewanden eruit gehaald, slok drank, en ga zo maar door. Later, terwijl ik worstjes stond te draaien, kieperde Václav Toušek het bloed van het beest, gort en nog wat andere niet nader te definiëren ingrediënten in het badje waar hij ooit als kind zelf nog in had liggen spartelen. Ondertussen bleef de drankfles met zelf- gestookte pruimenbrandewijn natuurlijk niet onaangeroerd. Moe van alle slachters- werkzaamheden in de schuur en de keuken, schoven we tegen het einde van de middag aan tafel. Allerlei varkensdelicatessen, waarvan ik nu dus precies wist wat er allemaal in zat, passeerden de revue. Toen ik de volgende dag naar het station toog, kreeg ik nog een zakvol worstjes mee. Die bracht ik dan maar naar vrienden in Brno. Het was een geweldige ervaring geweest, maar mijn behoefte aan varkensvlees heeft sindsdien nog een tijdlang op een laag pitje gestaan.

Comments:
Mijn eerste varkensslacht was ergens in 1990 in een klein dorpje in Slowakije tegen de Russische grens. En het verliep precies hetzelfde, alleen die slager die was wat dikker: zo dik nog net zijn eigen vingers kon zien als hij door het spek sneedt.
En na twee dagen vol alles wat snel op moest van het varken zat ik ook al in Brno (echt!) en met de varkenslucht nog in mijn neus en kleren wilde ik ook voorlopig geen varken meer.
 
Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?