Sunday, January 22, 2006

 

Leven met HIV

“Mijn geboorte was een grote vergissing”, zei Vladimír tegen me. Een uitspraak die niet bepaald rijmde met zijn zonnige humeur, maar wel met zijn levensverhaal. Ik leerde hem kennen tijdens een weekendje Engeland met vrienden. Onze levens bleken niet veel meer gemeen te hebben dan dat we allebei in Praag wonen, maar het was één van die zeldzame ontmoetingen waarbij je direct een grote zielsverwantschap met iemand voelt.

Vladimírs moeder was een Tsjechische, zijn vader een Hongaarse zigeuner. Toen zijn oma hem voor het eerst aanschouwde, riep ze vol afschuw uit: “Maar hij is zwart! Dat kan toch geen kind van ons zijn!” Het huwelijk van Vladimírs ouders hield niet lang stand. Zijn moeder hertrouwde met een alcoholist die er sterk racistische meningen op na hield en daar niet geheimzinnig over deed. Hij bezorgde zijn stiefzoon meerdere keren een gebroken neus, om maar wat te noemen. Op zijn vijftiende vertelde Vladimír zijn ouders dat hij zich aangetrokken voelde tot jongens en dat deed de deur dicht. Letterlijk. Vanaf dat moment leefde hij op straat.

Hoe overleef je tien jaar weer en wind zonder dak boven je hoofd? Er zijn er maar weinig die dat volhouden zonder de hulp van verdovende middelen. Na zes jaar pervitine en heroine hoorde Vladimír dat de persoon die hem een injectienaald leende besmet was met het HIV-virus. Hij ging naar het ziekenhuis voor een test. Een week later, terwijl hij met nog zes andere jongens op een zaal lag, kwam de dokter even binnenlopen om op onverschillige toon een berichtje door te geven: “Meneer Kováč, u bent HIV-positief.” Vladimír werd aan zijn lot overgelaten in een eenzaam kamertje. “Als je niet onmiddellijk afkickt, ben je er binnen een half jaar geweest”, kreeg hij na verloop van tijd te horen.

Vladimír is inmiddels vijf jaar van de drugs af en besloot zijn leven zin te geven door jongeren over zijn ziekte te vertellen. Hij reist het hele land af om middelbare scholen te bezoeken en vertelt op een ontwapenende, luchtige manier over zijn lot. De ergste details laat hij liever weg en dat heb ik hier ook maar gedaan. “Je kunt twee dingen doen met je leven”, luidt zijn devies. “Of je leeft voor jezelf en je eigen plezier, of je probeert iets achter te laten waar anderen wat mee kunnen.” Zijn keuze is duidelijk. Hij heeft zich verzoend met zijn lot en het enige wat hij hoopt, is dat er iemand bij zijn bed zal zitten als het echt zwaar gaat worden. En nog één ding. Dat als de jongeren die hij ontmoet ooit zelf een kind zullen hebben dat uitkomt voor zijn homosexualiteit, ze het niet op straat zullen zetten.

Comments: Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?