Tsjechië met volle teugen

Gisteren las ik mijn zoontje een verhaaltje voor over Pinocchio. “Wat een leuk poppetje,” zei hij. Dat riep bij mij een duistere herinnering op aan een allesbehalve leuke naamgenoot van het houten mannetje: de beruchte gay club en pension Pinocchio in de buurt van het Praagse centraal station.

Een jaar of zeven geleden leerde ik een sympathieke jongen kennen die ik hier maar Milan zal noemen. Hij was toen twintig, nog een beetje naief, en werk- en bijna dakloos. Ik bood hem aan om een tijdje bij ons in huis te komen wonen. “Ik moet je wel iets vertellen. Ik ben gay,” zei hij in de veronderstelling dat het dan wel niet door zou gaan. Al vrij snel vond hij nieuw werk – als receptionist bij Pinocchio. Hij maakte erg lange werkdagen, vond ik, soms wel van twintig uur. Ik besloot maar eens poolshoogte te gaan nemen. Nu kom ik niet regelmatig in gay clubs en kan ik dus moeilijk vergelijken, maar hier voelde ik me in ieder geval niet erg op mijn gemak. Terwijl Milan bezig was aan de receptie, keek ik eens in de lectuurhoek. Allemaal pornoblaadjes waar mijn maag niet helemaal tegen bestand was. Milan keek voorzichtig rond of de baas niet in de buurt was en liet me toen wat van het pension zien. Eén van de kamers had veel weg van een slaapzaal in een jeugdherberg. Maar dan voor wat andere gasten. Hier sliepen de prostitués van het centraal station. Soms nog maar dertien of veertien jaar oud. Als ze hier niet zouden slapen, zouden ze tussen de zwervers op het station liggen, vertelde Milan. Dat was dan het enige positieve puntje aan deze louche tent. Maar omdat deze jongens dan toch in het pension sliepen, konden de meest Duitse en Amerikaanse pensiongasten voor een paar kronen met ze doen wat ze blijkbaar niet laten konden. De rillingen lopen alweer over mijn rug.

Na de val van de muur werd Tsjechië, net als de rest van het voormalig Oostblok, een land van ongekende mogelijkheden. Voor het opstarten van een lucratieve business, maar ook voor dit soort activiteiten. Een tijdje geleden kwam Milan weer eens langs. Hij had een leuke vriend en normaal werk. Dat was een hele opluchting. Ook pension Pinocchio heb ik laatst teruggezien, vanuit het raampje van de tram richting Žižkov. Er is dus nog steeds animo voor de diensten van dit verderfelijke etablissement. Voorlopig is Tsjechië haar “lekker goedkoop” imago helaas nog niet kwijt.