Wednesday, November 23, 2005

 

Leninova 50


Als kersverse student aan de universiteit van Brno werd ik ingekwartierd in een studentenflat aan de Kounicova-straat. Een flat met alleen tweepersoons- kamers, dus ik mocht mijn handjes dichtknijpen, want je had ze ook voor zes personen. Dat soort huisvesting was uiteraard niet echt bevordelijk voor de studieijver. Tijdens mijn eerste inspectie deed ik de kast in het halletje open en trof daar een uitgebreid woonreglement aan. Als adres werd er nog de communistische straatnaam Leninova vermeld. Hoe symbolisch. Het vergeelde stuk papier sprak duidelijke taal: STUDENT, LET OP MET ALLES WAT JE DOET, WANT WIJ HOUDEN JE IN DE GATEN! Het onbehaaglijke gevoel dat me tijdens het lezen van de autoritaire regels bekroop, liet me het hele jaar niet meer los.

Het portierhokje in de studentenflat werd bevolkt door bejaarde dames die met dit bijbaantje hun schamele pensioentje wat aanvulden. Deze corpulente oma's wisten een sfeer te scheppen waar je als student automatisch met zeer nederig gedrag op reageerde. Uiterst beleefd je post opvragen, je uitputten in verontschuldigen als je weer eens later dan tien uur “thuis” kwam en een zeer slaperige portierdame de deur speciaal voor jou van slot moest doen. Ook de matrone waar je eens per maand je beddengoed kon inwisselen legde een onvervalst communistisch en dus zeer chagrijnig humeur aan de dag. Toen ik op een keer met twee stellen beddengoed aankwam, omdat een Nederlandse medebewoonster het land eerder dan de inleverdatum had verlaten, wierp ze mij een vernietigende blik toe. Eén student en twee stel lakens? Dat rook naar sabbotage! Mijn Tsjechisch was nog niet goed genoeg om me op luchtige toon uit deze precaire situatie te kunnen praten. Als er af en toe eens iemand illegaal op onze kamer overnachtte en dan om tien uur zoals gebruikelijk op snerpende toon het “einde bezoektijd! einde bezoektijd! einde bezoektijd!” door de intercom klonk, raakte ik op slag gestresst. Hing in onze kamer niet toevallig een verborgen camera? Nee, relaxed was anders. Maar afgezien van het schrikbewind van genoemde dames was het er best goed toeven. Ook omdat de universiteit nog niet op het idee was gekomen om van buitenlandse studenten meer dan de tien euro maandhuur te vragen. En die indruk van hoe een communistisch bewind ongemerkt druk uitoefent op haar burgers, die kreeg je toch maar mooi helemaal gratis. Als extraatje voor de pechvogels die het échte communisme net hadden gemist.

Comments:
Hoi Lisa,

Grappig en herkenbaar. Ik ben ook gehuisvest geweest in dit beruchte gebouw. Dat was tijdens de zomerschool van augustus 1995. De dames van de receptie staan me nog redelijk helder voor de geest. Afgelopen herfst kon ik het toch niet laten om er weer even naar toe te gaan en om een biertje te gaan drinken bij het terras om de hoek.

Groetjes Tobias
 
Post a Comment

<< Home

This page is powered by Blogger. Isn't yours?